طراحي سيستم هاي آبياري تحت فشار كه روش هاي باراني و موضعي دو گروه عمده آنرا تشكيل مي دهند؛ كاري علمي، هنري و تجربي است. آنچه به عنوان ضوابط طراحي سيستم هاي آبياري تحت فشار آمده است، مربوط به جنبه هاي علمي آن است كه بايد به عنوان اصول كلي در مورد هر طرحي به كار گرفته شود تا طراح تجارب و استعداد هنري خود را با آن تلفيق داده و به نتيجه مطلوبي دست يابد. علاوه بر اين هر طرح سيستم آبياري بايد منطبق بر واقعيات و امكانات موجود بوده و با توجه به اهداف استفاده كننده از سيستم و همچنين در نظر گرفتن وضعيت اقتصادي، فرهنگي و سطح دانش او قابل پياده كردن و استفاده كامل باشد. در طراحي سيستم هاي آبياري تحت فشار اغلب عوامل زير به طور مستقيم دخالت دارند:

  • محاسباتي كه ريشه در اصول فيزيكي دارند، مانند تعيين قطر لوله ها، افت ناشي از اصطكاك، ظرفيت پمپ و قدرت موتور و...
  • محاسباتي كه ريشه در اصول زيستي گياه دارند. مانند تعرق، نياز آبشويي و امثال آن.
  • محاسباتي كه ريشه در اصول و احتمالات دارند، مانند تخمين دماي هوا، تبخير، سرعت و جهت باد و... .

محاسبات فيزيكي را مي توان با دقت زياد انجام داد. اما محاسبه عوامل زيستي بسيار پيچيده و در پاره اي موارد ناشناخته است. استفاده از روش ها و مدل هاي محاسباتي اقليمي نيز مقوله ديگري است كه مشكلات مربوط به خود را دارند.